Wat is jouw grootste droom?

Op schoteltjes van een bekend thee-/koffiemerk staat die vraag, ‘Wat is jouw grootste droom?’ Het Activeringshuis steekt daar bij kandidaten wel eens op in maar ervaart toch dat het niet altijd haalbaar is en ook niet reëel of zaligmakend om te koersen op die allergrootste droom.

Thomas is 28 en heeft tot nu toe in de bouw gewerkt. Daarbinnen vervulde hij tal van functies, uiteindelijk als medewerker servicebalie. Veel klantcontact, redelijk veel klantgezeur. Thomas raakte eerst burn-out en als gevolg daarvan in een depressie, maar dat heeft gelukkig allemaal het dieptepunt doorstaan. Er is sprake van ‘opnieuw’, van herkansing en hervonden moed. Hij wil weer aan de slag, langzaam, oude valkuilen vermijdend. En de bouw? Daarin ziet hij vooral de voltooid verleden tijd. Zijn klemmende vraag is wel: waarin schuilt voor mij de toekomende tijd? Hij heeft werkelijk géén idee.

Het Activeringshuis maakt samen met hem een start. Alles ligt open, alles wordt meegenomen als mogelijkheid en kans. Dat klinkt als ‘vort maar’, als ‘kom maar op met die allergrootste droom!’ en toch is de praktijk weerbarstig. Niet alleen die van Thomas. Vele jongeren wéten niet wat ze willen. Ergens in hun leven is dat vlammetje van enthousiasme en passie, zeker waar het hun toekomst betreft, onder een kaasstolp beland.

Want ook Sophie zit ermee en Inge. Bij Sophie is de uitnodiging om alles van stal te halen nogal apart omdat zij maar liefst vijf keer haar mastergraad heeft behaald en niettemin diezelfde vraag voelt: maar wat is nou mijn droom? Hoe kan een schoteltje het ons nu zó eenvoudig voorschotelen? Als je écht niet weet wat je wilt, waar stel je je verrekijker dan op af?
Voor Het Activeringshuis blijft dit een boeiende vraag. Loslaten van de schoteltjeswijsheid is een eerste stap. Wat volgt is vertrouwd raken met een andere wijsheid : levensvervulling kan zonder grootste droom. Want wie niet rust voordat…, heeft eerder een probleem dan een doel.